දියැස් වීරමුණි

ගිනි මද්දහනේ ඉර පායලා තිබුණේ කිසිම අනුකම්පාවක් නැතිව. එහෙන් මෙහෙන් දාඩිය  බෙරෙද්දී පිස්සුවෙන් වගේ දුවන වාහන වලින් පිටවෙන දුමත් එක්ක දුවිලි තට්ටු දහස් ගානක් මුණේ තැවරෙද්දී තොරතෝංචියක් නැතිව ඇසෙන සද්ද වලින් කන පුපුරන්න එනකොට මට නම් හිතෙන්නේ ටවුන් එක තරම් මිහිපිට අපායක් නැති තරම් කියලා. එත් වෙලාවක් ලැබුන ගමන් කොච්චාර අමාරු වුණත් ගෙදර දුවගෙන එන්නේගෙදර තරම් දිව්‍ය ලෝකයක් තවත් නැති හින්දා.

අද  ගෙදර එද්දී මගේ ගාව ඉඳගෙන ආව නංගි කෙනෙක් හෙමිහිට නවකතා පොතක් අරගෙන කියවන්න පටන් ගත්තා. මරණ තුනක් තියෙන මිනිහෙකුත් පැණි කෑවලුනේ මටත් දැනුනේ ඒවගේ හැඟීමක්. මගේ ඇස දෙකත් නවකතා පොතේ පේළියෙන් පේළිය පහළට ගියා.
පොතේ නම "මල් පොහොට්ටු" ලියලා තිබ්බේ කතුවරියක් ම්ම්ම්  කවුද කියලා හරියටම මතක නැහැ.

කතාවේ ප්‍රධාන චරිතය "දියැස් වීරමුණි" දුඹුරු පාට  ඇස් තියෙන ආමි මේජර් කෙනෙක්, එයාගේ හිත ගිහින් තිබුණේ දෙමාපියෝ අහිමි වෙච්ච පුංචි කෙල්ලෙකුට , නමින් කිව්වොත් එයා පාරෝ. තුන්වැන්නේකුත් හිටියා රාහුල් කියලා.
මගේ හිත නතර වුණේ දියැස් ළඟ. එයාට තියෙන්න ඇත්තේ නමටම ගැලපෙන ප්‍රතාපවත් පෙනුමක්
සමහර විට අජේ දේව්ගන් වගේ වෙන්න ඇති. පාරෝට තියෙන්න ඇතිතේ කාජල්ගේ වගේ අහිංසක ඇස් දෙකක්.
නෑ නෑ පාරෝ මම වගේ පුංචි කෙල්ලෙක් වෙන්න ඇති. මොහොතකට මම පාරෝ වුණා. මේජර් දියැස්ගේ
ප්‍රතාපවත් දේහය ඉස්සරහ මට දැනුනේ හරියට සිංහයෙක් ඉස්සරහ ඉන්න පූස් පැටියෙක් වගේ. ආදරේ කරන්න තියා ඒ ඇස් දිහා කෙලින් බලන්නවත් ශක්තියක් නැතිව මම ගොලුවෙලා බිම බලාගෙන හිටියා. "පාරෝ..." ඔහුගේ ගාම්භිර කටහඬේ තිබ්බේ නැතිවෙච්ච් තාත්තාගේ ආදරේ.

බොර පාට දෙනයනේ
තියුණු  බැල්ම අද කොහිද
යන්තමට දිලිසෙන්න
නෙතු කැල්මන් මන්ද
 කියන්න කොහොමද
මේ තරම් මෙලෙක් හිතක්
ලැබුණේ ඔය රළු පපුවට...

අත දැරූ  රළු අවියේ
කර ගැට අත්ලේ සැඟවීද
මලක් වගේ සියුමැලිව
දෑත ගත්තේ ඔබමද
ඇත්තමයි කියන්න
ආදරේ නුඹ දන්නවද...

ගැහෙන හඬ ඇසෙන්නේ
ඒ ඔබේ හදවතද
මට දැනේනේ ඔබේ
සුසුම් වල උණුසුමද
මම දකින්නේ ඔබව
සිහිනයෙන් නොවේමද

ඉතින් මම දන්නේ නෑ
සතතකින් නුඹ වගේ
ආදරේ කරන්නට...

පිරිමි පුතා

බාර වට්ටියක්  අරගෙන පින් බර දෑතට
අම්මේ නුඹ වැඳ වැටුණද සමන් දෙවිදු ළඟ
පිරූ පාරමී ඇතිවිය එන්නට නුඹ වෙත
එත් මදිලු අම්මේ පුත් රුවනක් වෙන්නට

ලපටි කණ වැටුණි දෙඩු බස් රහසේම
පැතුවද පිරිමි පුතෙක් මම උපදිනදාට
සිතුවා පුතෙක් වෙන්නට මම පොඩි කමට
එකයි කොලු ඇඳුම් ඇන්දේ මතකයිද

උන්නත් නුඹ කියන ලෙස ඒ විදිහටම
හැමදා දුකින් ඉන්නේ මම කළ පවට
අම්මේ දැන උන්නා නම් ඔබගේ පැතුම
එන්නේ නෑ කුසට එය ඉටුවන තෙක්ම

වුවත් ඉගැනුමේ අග තැන්පත් බවට
මට බැරිවේවි පුරවන්නට ඔබේ පැතුම
මංගල දිනේ මම වෙන්වී යන දාට
පුතෙක් උන්නා නම්  කියලා හිතේවිද
උන්නොත් ඉවසලා ඔය හිත සනසගෙන
මම පින් කරමි පුත් රුවනක් ලැබෙන්නට

දීගෙක ගිය අක්කාට

මගේ අතින් අල්ලාගෙන හැමතැනම
ඇවිද ගිය නුඹේ අත අත හරින්නට
බැරි වුණා මොහොතකට
අපෙන් ඈතට නුඹට
පිය නගනු බැරි වෙන්න

එත් නුඹ යන්න නුඹේ
ලොව තනන්නට
අපි උන්නා වාගේම
කැදැල්ලක් හදන්නට

ඒ සොඳුරු කැදැල්ලේ
සතුට ඉතිරෙයි හැමදාම
එත්  එපා අමතක වෙන්න
ගොඩවදින්නට
අපි උන්න ඒ පුංචි කැදැල්ලට

නාවත් කමක් නෑ හෙට ඉරක්

මම දන්නවා දැන් ජීවිතේ

ගීතයක් නම් නොවේ කියා

නුඹ නෑ මගේ ළඟ දැන්

දැන ගන්න මම දන්නවා කියා...

හැමදාම ළඟ ඉඳන්

කියා දුන් තරමක්

මතකයි මට තවමත්

පිළිගත්තේ නෑ මම නම්

දේදුන්නේ පාටින්

දුටුවා ලෝකය මන්

මතකයි නුඹ හිනැහුණා

සරදමින් මා බොළඳකම්

හෙටත් අද වගේ නම් ඉතින්

නාවත් කමක් නෑ මට 

හෙට ඉරක් සත්තකින්

ආයෙත් මැරෙන්නට

නැහැ පණ බිඳක්වත්

ආඩම්බර බට්ටිච්චී

හිතුවක්කාර කිරිල්ලී
ආඩම්බර බට්ටිච්චී
ඉඟි බිඟි පා යන්නේ රහසේම ඉගිල්ලී
බහක් නොදෙන්නී
බිඳුවක් සිනහ නොවෙන්නී
හිත අරගෙන යන්නේ රහසේම ඉගිල්ලී

සොඳුරු සිතැත්තී
දෑසින් කතා කරන්නී
කොහේ ඉඳන් ආවද මේ පුංචි කිරිල්ලී
තනියම සිනහ සලන්නී
මගේ ඇස් මග ඇර යන්නී
මොහොතක් තව ඉන්නවාද  පුංචි කිරිල්ලී

අවිහිංසක හැඩකාරි
මොනවාද හිත හිත යන්නී
අහන් ඉන්න දුක කියන්න පුංචි කිරිල්ලී
රහසෙම විඳවන්නී
මට නොකියම ඉන්නී
තරහ වෙලා යන්න එපා පුංචි කිරිල්ලී

පෙම් හසුනක්

මගේ ආදර හිරු කුමරු වෙත,

නුඹේ මුදු රැස් දහර වැදී
හද සලිත වී
පෙම් බැන්දා දුටුවනම
මහා මෙරක් තරමටම.....

සිතුවිලී කවි ගොතන්
දහසකුත් එකක් මම
මද සුළන්ගේ පා කළා
නුඹ නමට ලැබුනාද....

දැන දැනත් නුඹ නිසා
බොහෝ මල් පිපෙන බව
හිතුවේ මම නුඹ මගේමයි
මගේ විතරක්ම.....


ඔච්චමින් මුළු ලොවම
මගේ දෙස බලද්දී
මගේ මුළු ලොවම නුඹ
පමණකි ඇස ගැටුණ....

ඉඳින් හෙට මුකුලිතව
නුඹෙන් සමුගෙන යන්න
හදා ගන්නට මා සිත
බැරිව මම ලතවෙමි....

නැතත් මම හෙට දිනේ
මම වගේ පෙම් කරයි
නුඹ නමින් විකසිත ව
දහසකුත් මල් නුඹට....

එත් හිත කෙලවරේ
එක පුංචි හිස්තැනක
නවතින්න ඉඩ දෙන්න
මගේ පිවිතුරු පෙමට....

මම පුංචි සුදු නෙළුම

යකඩ ගොඩට ජීවිතේ දන් දීම

ආදරේ කියන්නේ විහිළු කරන්න හොඳ මාතෘකාවක් නම් නෙවෙයි. එත් ආදරේ කියන්නේ මොකද්ද කියලා තේරුමක් තිබ්බේ නැති කාලේ මට නම් ඊට වඩා විහිළුවක් තිබ්බේ නැති තරම්. ඉතින් ඒ කාලේ මගේ යාලුවෙකුට අපි පොඩි විහිළුවක් කළා. හැබැයි වෙලාවට දුර දිග ගියේ නම් නෑ.

ඒ යාළුවා ශාන්. ටිකක් කෙට්ටුයි. හැබැයි පුදුම කටක් තිබ්බේ. වෙලාව බලලා ඕනෑ නැති කතා කියන්න නම් පුදුම හැකියාවක් තිබ්බේ. පොඩි කාලේ අපි එකම ඉස්කෝලේ ඉගෙන ගත්තාට A/L කරන්න ගියේ ස්කොල දෙකකට. ශාන් ගියේ මිශ්‍ර පාසලකට. ඒක තිබ්බේ රත්නපුර ටවුන් එකෙන් ටිකක් ඈතට වෙන්න. එත් සති අන්තයේ class එකක අපි meet වෙනවා. class ඇරිලා ගෙදර යද්දී bus එකේ ශාන් ඒක එක පණ්ඩිත කතා කියනවා. කෙල්ලන්ගේ හැටි, කෙල්ලේක්ගෙන් යාලුවෙන්න අහන හැටි, ආදරය කරන හැටි මේවා තමා ශාන් ගේ මාතෘකා වෙන්නේ. මොන පණ්ඩිත කතා කිව්වත් ශාන්ට කෙල්ලෙක් හිටියෙත් නෑ.

 මෙහෙම යද්දී සතියේ දවසක මමයි මගේ යාළුවයි යන class එකකදී ( ඒකට ශාන් එන්නේ නෑ ) ශාන්ගේ ඉස්කෝලේ girl කෙනෙක් අපිට meet වුණා ටිකක් මහත කළුකෙනෙක්. class ආවේ රතු පාට car එකකින්  නිකමට වගේ අපි අහලා බැලුවා ශාන්ව දන්නවද කියලා. එයා ටිකක් වෙලා කල්පනා කරලා ඔව් කිව්වා. ඒ ළමයා වැඩි කතාවක් නෑ  කියලත් කිව්වා. අපිට part දැම්මට මේකා ඉස්කෝලේ ඉන්නේ ශාන්ත දාන්ත තීන්ත කුඩුව වගේනේ.

ඒ සති අන්තයේ අපි ශාන්ගෙනුත් ඒ girl ගැන ඇහුවා. ශාන් කොහොම හරි ඒක wrong side තමයි ගත්තේ. එයාට හිතුනේ ඒ girl එයා ගැන අහලා කියලා. අපිත් ඒ විදිහටම හිටියා. පස්සේ අපි ඒ girlට කිව්වා ශාන්ගෙන් අපිව අඳුරනවද අහන්න කියලා. අපි මතක් කලා කියන්න කියලත් කිව්වා. ඒ weekend එකේ ශාන්ට කිව්වා ඒ girl ඔයා එක්ක කතා කරන්න ආශාවෙන් ඉන්නේ කතා කරන්න කියලා. පව් කියලත් කිව්වා.

කොච්චර පණ්ඩිත කතා කිව්වත් ශාන් ඒ girl දැක්කම හැන්ගේනවලු. එයා හිතන් ඇත්තේ ඒ girl එයාගෙන් යාලු වෙන්න අහන්න හදනවා කියලා. අපිට ඒ girl කියනවා අනේ ඒ කොල්ලා මම දැක්කම දුවනවා කියලා.
අපිට මැරෙන්න හිනා.

මේ විදියට සති කීපයක් ගියා. දැන් නම් ශාන් full සීරියස්. කතාවත් අඩුයි මූඩ් ගහලා පැත්තක් අල්ලන් ඉන්නවා. අපි කිව්වා පව් ඒ girl ඔයාට ගොඩක් කැමතියි. එයාට රතු පාට car එකකුත් තියෙයි කියලා. මේකා මුණ බේරී කරන් කියනවා. "කල්පනා කලා බන් එත් යකඩ ගොඩකට පුලුවන්ද ජීවිතේ දැන් දෙන්න කියලා"
අපිට ඒක අහලා හොඳටම හිනා. කොහොම වුණත් දුර දිග යන්න කලින් අපි joke එක නතර කලා.