නුඹ දන්නේ නෑ ඒ කිසිවක්

ඇස් අද්දරට කඳුළක් ඇවිත්
ගිලිහෙන්න දඟලනා තරමක්
මම ඒ කඳුල සඟවන්
හිනැහෙන්න හදනා තරමක්


නුඹ දන්නේ නෑ ඒ කිසිවක්
නුඹ දන්නේ නෑ ඒ කිසිවක්

දැන් දැන් එතැයි සිතමින්
මම මග බලා වුන් තරමක්
නුඹ ඇවිත් ඒ සැනෙකින්
වෙන් වී ගියා මවෙතින්
සිත රිදුම් දෙන තරමක්



නුඹ දන්නේ නෑ ඒ කිසිවක්
නුඹ දන්නේ නෑ ඒ කිසිවක්

හිත රිදී රිදී රිදෙමින්
නුඹ ගැනම සිතන තරමක්
නොදැනීම නෙතින් කඳුළක්
ගිලිහෙන්න හදයි රහසෙන්
සිත රිදුම් දෙන තරමක්

ආදරය සහ මිත්‍රත්වය

බස් එක රත්නපුරේ බස් නැවතුමෙන් කලවානට එන්න පිටත් වෙන්න හදන කොටම හිස් වෙලා තිබ්බ මගේ සිට එකේ කවුරු හරි වාඩි වුණා කියලා මට දැනුණා. ඒ කවුද කියලා දැන ගන්න මට ඕනි වුණේ නැති හින්දා කවුළුවෙන් එළියේ තිබ්බ ඇස් ඔහේ තියෙන්න දුන්නා.

"සිත්මි ඔයාට මාව මතකද?"

එක පාරටම හුරු පුරුදු  කට හඬක් ළඟින්ම ඇහුණා. මම හෙමිහිට කටහඬ ආපු දිහාව හැරිලා බැලුවා. මන් ගාව ඉඳන් හිටියේ ඉස්සර මගේ පන්තියේ හිටපු පිරිමි ළමයෙක්. නම සුනෙත් 

"ආනේ මම දැක්කේ නෑ" 

මම උත්තර දුන්නේ පුදුමයෙන්. ගොඩක් කාලෙකට පස්සේ බලාපොරොත්තු නොවුණ වෙලාවක සුනෙත් හම්බ වෙච්ච එකට මම එච්චර කැමති වුණේ නෑ. එකට හේතු වුණේසුනෙත්ගේ හිතේ මගේ ගැන අදහසක් තිබුණ කියලා මට දැනිච්ච එක. මම කොහොමටවත් කැමති වුණේ නෑ ඒ වගේ සම්බන්ධකම් ඇති කර ගන්න.

"දකින්නේ කොහේද අහක බලාගෙන ඉන්න කොට. හැබැයි ඔයා නම් පොඩ්ඩක් වත් වෙනස් වෙලා නෑ."

සුනෙත් ඉස්සරට වඩා කටකාර වෙලා කියලා මට හිතුණා. 

 "ඔයා නම් ගොඩක් වෙනස් වෙලා වගේ" මමත් දන්නෙම නැතිව සුනෙත් එක්ක කතාවට වැටුණා. 

පැය දෙකක් පුරාවටම අපි දෙන්නා එක එක මාතෘකා ගැන කතා කළා. අන්තිමට දන්නෙම නැතිව කලවානටම ආවා. 

"එහෙනම් අපි යන්නම්" 

සුනෙත් හිනා වෙලා බස් එකෙන් බැහැලා ගියා. කොච්චර දේවල් කියෙව්වත් එදත් සුනෙත් කිසිම වැරදි කතාවක් කිව්වේ නෑ.  සමහර විට මම තරහ වෙයි කියලා බයට වෙන්න ඇති. කොහොම වුණත් ඒ හින්දම ආයේ හම්බ වුණේ නැතත් අපේ යාළු කම නැති වුණේ නෑ.

යාළුකම් ආදරේට පෙරලා ගන්න දඟලන ය අතර යාළුකම් නැති වෙයි කියලා ආදරේ හංගාගෙන ඉන්න සුනෙත් ගැන මට දැනුනේ පුංචි අනුකම්පාවක්.

අනේ තව ටිකකින් හිනාවෙලා කතා කරන්න

"වෙනදට තොරතෝංචියක් නැතිව කියවන කෙල්ල මොකෝ මේ අද මූඩ් ගහලා." 

පන්තියේ හැමෝටම අද මාව ලොකු ප්‍රශ්නයක් වෙලා. ඉස්සර ඉඳන්ම කට පරිස්සම් කරගෙන හිටියා නම් හොඳයි. එහෙනම් අද කාටවත් මාව ප්‍රශ්නයක් වෙන්නේ නෑ. මින්ස්සු නිහඬව ඉන්නේ මොන මොනා හරි කල්පනා කරන හින්දා. කලපනා කරන්නේ ප්‍රශ්න තියෙන හින්දා. එත් මට මෙච්චර කල් ප්‍රශ්නයක් තිබ්බේ නෑනේ. දැනුත් මේ මගේ පිටට ඇවිත් තියෙන්නේ මගේ ප්‍රශ්නයක් නෙමෙයි. අනේ මන්දා මොනා කරන්නද කියලා.

"මගේම යාළුවෙක් මට ආදරෙයිලු"

ඉස්කෝලේ යන මට මොන ආදර කතාද. එත් එකපාරටම බෑ කිව්වොත් මේකා මොන හරි කරගත්තොත් එහෙම. අනික ඉතින් බඳින්න තව කොච්චර කල් තියේද? කවුද දන්නේ එතකොට මොනවයින් මොන වෙයිද කියලා. මේ මනුස්සයා මොකට මන් ගැන මෙහෙම හිතුවද මන්දා. දැන් ඉතින් යාළුකම් ඉවරයි.

මමත් දැන් ඉතින් කල්පනා කරනවා. කතා කරන්න තියා කන්න බොන්නවත් හිතෙන්නේ නෑ. වෙලාව ඔහේ යනවා. ප්‍රශ්නෙට විසඳුමක් නෑ. මගේ ප්‍රශ්නේ දන්නා කට්ටිය අනුකම්පාවෙන් මන් දිහා බලනවා. නොදන්නා කට්ටිය අඟහරු බට්ටෙක් දිහා බලනවා වගේ මගේ දිහා බලනවා. ඔය මේ අස්සේ හදිස්සියකට එළියට යන්න වුණා. අපහු එද්දී නන්නාඳුනන කෙනෙක් මගේ පොතේ සින්දුවක් ලියලා.

"මහ වැස්සක් බිමට හලා නිදහස් වූ අහසක් සේ

ඔබ නිසොල්මනේ එපා හිඳින්න

ඔබේ නිහඬ බව මට බෑ දරාන ඉන්න

අනේ තව ටිකකින් හිනා වෙලා කතා කරන්න 

ඔබේ නිහඬ බව මට බෑ දරාන ඉන්න"

ඒක දැක්කම මට ඉබේටම හිනා ගියා. ජන්මෙට වඩා පුරුද්ද ලොකුයි කියනවනේ ඔක්කොම ප්‍රශ්න විනාඩියෙන් අමතක වුණා.

"කවුද මගේ පොත අල්ලපු බුරුවා" පන්තියම උඩ යන්න මම ඇහුවා.

සමනල සංධ්වනිය

" එකකට එකක් සම්බන්ධ එකක් පස්සේ එකක් ගමන් කරන දෙයට මිනිස්සු කියන්නේ ජීවිතය කියලා.
" එකකට එකක් සම්බන්ධ නැති  එකක් පස්සේ එකක් ගමන් කරන දෙයට මිනිස්සු කියන්නේ ආදරය කියලා."
                                                                                                                                      --- පුණ්‍යා


පුණ්‍යා කියන්නේ සුන්දර කෙනෙක්. බාහිර ප්‍රති රූපයෙන් විතරක් නෙමෙයි හදවතින්ම සුන්දර කෙනෙක්. හිතට දැනේන සිතුවිලි වචන කරන්න පුණ්‍යාට තියෙන්නේ පුදුමාකාර හැකියාවක්. ඒ වචන වලට වගීෂ රේවත විතරක් නෙමෙයි ඕනෑම සංවේදී කෙනෙක් අල්ලලා බැඳ ගන්න පුළුවන්.

රේවත කියන්නේ වාසනාවන්තයෙක් පුණ්‍යා වගේ කෙනෙක් ගේ ආදරයක් ලබන්න රේවත ගොඩාක් වාසනාවන්තයි. එත් ඒ බොහොම කෙටි කාලයකට. දෛවය එහෙම තමයි.

වගිෂ කියන්නේ අවාසනාවන්තයෙක් නෙමෙයි. තමන්ගේ නොවන දෙයක් වෙනුවෙන් ජීවිතේම අඬා වැටෙන කෙනෙක්. කොල්ලෙක් හින්දා කඳුළු කරගන්න බැරි වේදනාව සංගීතයෙන් පිට කරන කෙනෙක්. මත් පැන් වලින් වේදනාව යටපත් කරගන්න දඟලන කෙනෙක්. කාටවත් කියාගන්න බැරි අහිංසක ඒක පාර්ශ්වික ආදරේක උරුමක්කාරයෙක්.

සමනල සංධ්වනිය කියන්නේ කාලෙකට පස්සේ නරඹපු පුංචි සිද්දියක් වටා ගෙතුණ ලස්සන සංවේදී චිත්‍රපටයක්.

ආදරණිය ඉස්කෝලේ

අවුරුදු දහයකට විතර පස්සේ ආපහු ඉස්කෝලෙට ගියා. ඒ අම්මා විශ්‍රාම ගත්ත හින්දා. ගේට්ටුවෙන් ඇතුල් වෙච්ච වෙලාවේ ඉඳන් හිතේ කෙරවලක ගොඩ ගැහිලා තිබ්බ මතක සටහන් එක එක මතක් වෙන්න ගත්තා.
අම්මයි තාත්තයි දෙන්නම වැඩ කලේ ඉස්කෝලේ හින්දා මම ඉස්කෝලේ ගියේ දන ගාන කලේ ඉඳන්මයි. අකුරු ලියන්න කියවන්න විතරක් නෙමෙයි නැගිටින්න ඇවිදින්න ඉගෙන ගත්තෙත් ඉස්කොලේන්මයි. ඒකාලේ හිටපු කවුරුවත් දැන් නෑ. ඉතිරි වෙලා හිටියේ අම්මා විතරයි.

එත් පන්ති කාමර පිට්ටනිය ගස් කොළ එහෙම්මම තිබුණා. ඒවා  වටේ දුවපු සෙල්ලම් කරපු වැටිලා අඬපු මම විතරක් වෙනස් වෙලා කියලා මට හිතුනා. පුංචිම කලේ පඩිපෙල් නැග ගන්න බැරි වුණ මම පස්සේ කාලෙක උඩට පහලට ඉවරයක් නැතිව දුවපු හැටි මතක් වුණා. මගේ අඩි සටහන් ඉස්කෝලේ මිදුලේ පුරාම ඇති කියලා මට හිතුණා

ටිකෙන් ටික මම ලොකු වෙද්දී තාලෙට අඩි තිය තිය පද්ද පද්ද ඉස්කෝලෙට ආපු හැටි. කොල්ලෝ දිහා හොරෙන් බලලා ඇද කරපු හැටි. මුකුළු කර කර කට්ටිය එක්ක තොරතෝංචියක් නැතිව කියවපු හැටි. ඔක්කොටම වඩා දන්නේ ඉස්කෝලේ තියෙන ගස් ගල් කියලා මට හිතුණා.

අළුත් ගුරුවරු මම දිහා බලද්දී මට උගන්වපු ඒක ගරුවරයෙක් හරි හිටියනම් කියල හිතුනා. එහෙනම් ආයෙත් එක පාරක්  හරි සාරි පොටේ එතිලා හුරතල් වෙන්න තිබ්බා. ඒ කාලෙට ආයෙත් යන්න තිබුණා නම් කියලා ගොඩක් සැරයක් හිතුණා.

Supper Star

Super Star උණුසුම තදටම තිබුණේ මම A/L කරන කලේ. එත් අභාග්‍යයට වගේ අදාල channel එක අපේ ගෙදරට පෙනුනේ නෑ. ඒ හින්දම මට ඒ උණුසුම දැනුනේ ටිකක් අඩුවෙන්. එත් ඉතින් හැමෝම ඒක ගැන කියවන කොට මටත් පැත්තකට වෙලා ඉන්න බැරි වුණා. ඉස්කෝලේ මට අල්ලපු පුටුවේ හිටපු යාලුවට Super Star උණ තදටම තිබුණා. එයා තමයි මටත් බෝ කලේ.

එයා ඒ දවස්වල වචන 10ක් කිව්වොත් 8ක්ම "ශිහාන්"

කවුද මේ "ශිහාන්"

පස්සේ එයා මට පත්තරේක තිබුණ photo එකක් පෙන්නුවා. හ්ම්ම්ම් ලස්සන කොල්ලෙක්. ඔන්න මටත් ටික ටික රෝග ලක්ෂණ පහල වුණා. මේ සතියේ නම් කොහොම හරි Super Star බලන්න ඕනේ මම එහෙම හිතුවා. ඇන්ටනාව කරකවලා උස්සලා යන්තම් අර channel එක පෙන්න හදා ගත්තා. එත් ඉතින් පෙන්නේ හොල්මන් වගේ. කමක් නෑ එහෙම හරි පේනවනේ.

ඔන්න ඉතින් රෑ ඇහැරලා වෙලාවට ඇස් කට අයාගෙන TV එක දිහා බලාගෙන හිටියා. මෙන්න  ශිහාන් අයින් කරන දෙන්නට තේරිලා. වෙන්න බැනේ. අනේ මන්දා මේකේ හරියට පේන්නෙත් නෑනේ.

මෙන්න ශිහාන් අයින් වෙනවා....වෙන්න බෑ.

"ඇස් දෙක පියාන නිදා ගන්න මට බෑ බෑ බෑ" මේ මොකද වෙන්නේ මටත් බෑ බෑ වගේ වුණා.

පහුවෙනිදට ඉස්කෝලෙම මළ ගෙදර වගේ. මටත් ඇඩෙන්න වගේ. කට්ටිය මට බනිනවා. මම බලපු නිසා තමයි එහෙම වුණේ කියලා. අපරාදේ.


ශිහාන් අයින් වුණත් පිස්සුව අඩු වුණේ නෑ. තව තව වැඩි වුණා. පත්තර වල ගිය photo විතරක් නෙමේ සල්ලි දීලත් photo අර ගත්තා. අල්මාරියේ දොර ඇතුලෙන් ශිහන්ගේ ලොකු photo එකක් ඇලෙව්වා. කාමරේ දොර ඇතුලෙනුත් තව photo එකක් ඇලෙව්වා. එතකොට මට විතරනේ පෙන්නේ. ම්ම්ම් purse එකටත් එයාගේ චූටී photo එකක් දා ගත්තා. ඒ හැමදේකින්ම  මට අහිංසක සතුටක් ලැබුණේ.  එත් කාලයත් එක්ක ඒ පිස්සුව ටික ටික අඩු වෙලා ගියා. ශිහාන්ගේ සින්දු වලට නම් තාම ආසයි හැබැයි.

Toilets and Bathrooms

අද ඉතාමත් විශේෂ දවසක් . ඒ මොකද අද අපේ හොස්ටල් එකේ අළුත්වැඩියා කරන ලද toilets and bathrooms සුබ මොහොතින් විවෘත කරනවලු. කණගාටු දායක සිදු වීම නම් මට ඒකට සහභාගි වීමට නොලැබීමයි.

අදින් මාස හයකට කලින් දවසක බෑ බෑ කියලා අඩද්දී අම්මයි තාත්තයි අක්කයි මාව මේ හොස්ටල් මන්දිරයට ගෙනත් ඇරලුවා. නියම බූත බංගලාවක් මට හිතුනේ එහෙම. දොරවල් ඇරෙද්දි කර කර ගාලා සද්ද ඇහෙනවා. දඩාංන් ගාලා ජනෙල්  වැහෙනවා. එකේ ඉන්න කට්ටිය නියම හොල්මන්. හිනා වෙන්නේ නෑ බැරිවෙලාවත්.

මම ඇවිත් සතියකින් යන්න තිබ්බ  toilets and bathrooms repair කරන්න ගත්තා. හපොයි ඊට පස්සේ හැමදාම ඈත තිබ්බ bathroom එකකට යන්න වුණා. හොස්ටල් එකේ හිටපු ඔක්කොම ආවේ එතනට. එක එක විදිහේ කට්ටිය. හැමෝගෙම ඇත්තම ස්වරුපය බලන්න නම් එතනට තමයි එන්න ඕනේ.බාල්දි තියාගෙන කට්ටිය පෝලිමේ. ඔක්කොටම තිබ්බේ bathroom 3යි.   සමහර අයගේ නම් සංගම් තිබ්බා. මම නම් බුම්මන් පැත්තකට වෙලා හිටියා.

මාස 2න් හදනවා කිව්වා bathroom හදන්න මාස පහක් විතර ගියා. තව සතියක් ගිය එක විවෘත කරන කෙනාට රට ඉඳල එන්න. අනේ මන්ද මට කිව්වා නම් කරදර නැතිවම  විවෘත කරනවා. හැමදාම උදේට ප්ලිමේ ඉද්දි බලෙන්ම ගිහින් විවෘත කරන්න ඕනෑ තරම් හිතිලා තියෙනවා. කොහෙද තඩි ඉබ්බෙක් දාලනේ. කොහොම හරි මම මේ මාසේ අග හොස්ටල් එකෙන් අයින් වෙන්න කලින් අළුතෙන් හදපු toilet එකකට යන්න ලැබෙන එක නම් වාසනාවක්.