Supper Star

Super Star උණුසුම තදටම තිබුණේ මම A/L කරන කලේ. එත් අභාග්‍යයට වගේ අදාල channel එක අපේ ගෙදරට පෙනුනේ නෑ. ඒ හින්දම මට ඒ උණුසුම දැනුනේ ටිකක් අඩුවෙන්. එත් ඉතින් හැමෝම ඒක ගැන කියවන කොට මටත් පැත්තකට වෙලා ඉන්න බැරි වුණා. ඉස්කෝලේ මට අල්ලපු පුටුවේ හිටපු යාලුවට Super Star උණ තදටම තිබුණා. එයා තමයි මටත් බෝ කලේ.

එයා ඒ දවස්වල වචන 10ක් කිව්වොත් 8ක්ම "ශිහාන්"

කවුද මේ "ශිහාන්"

පස්සේ එයා මට පත්තරේක තිබුණ photo එකක් පෙන්නුවා. හ්ම්ම්ම් ලස්සන කොල්ලෙක්. ඔන්න මටත් ටික ටික රෝග ලක්ෂණ පහල වුණා. මේ සතියේ නම් කොහොම හරි Super Star බලන්න ඕනේ මම එහෙම හිතුවා. ඇන්ටනාව කරකවලා උස්සලා යන්තම් අර channel එක පෙන්න හදා ගත්තා. එත් ඉතින් පෙන්නේ හොල්මන් වගේ. කමක් නෑ එහෙම හරි පේනවනේ.

ඔන්න ඉතින් රෑ ඇහැරලා වෙලාවට ඇස් කට අයාගෙන TV එක දිහා බලාගෙන හිටියා. මෙන්න  ශිහාන් අයින් කරන දෙන්නට තේරිලා. වෙන්න බැනේ. අනේ මන්දා මේකේ හරියට පේන්නෙත් නෑනේ.

මෙන්න ශිහාන් අයින් වෙනවා....වෙන්න බෑ.

"ඇස් දෙක පියාන නිදා ගන්න මට බෑ බෑ බෑ" මේ මොකද වෙන්නේ මටත් බෑ බෑ වගේ වුණා.

පහුවෙනිදට ඉස්කෝලෙම මළ ගෙදර වගේ. මටත් ඇඩෙන්න වගේ. කට්ටිය මට බනිනවා. මම බලපු නිසා තමයි එහෙම වුණේ කියලා. අපරාදේ.


ශිහාන් අයින් වුණත් පිස්සුව අඩු වුණේ නෑ. තව තව වැඩි වුණා. පත්තර වල ගිය photo විතරක් නෙමේ සල්ලි දීලත් photo අර ගත්තා. අල්මාරියේ දොර ඇතුලෙන් ශිහන්ගේ ලොකු photo එකක් ඇලෙව්වා. කාමරේ දොර ඇතුලෙනුත් තව photo එකක් ඇලෙව්වා. එතකොට මට විතරනේ පෙන්නේ. ම්ම්ම් purse එකටත් එයාගේ චූටී photo එකක් දා ගත්තා. ඒ හැමදේකින්ම  මට අහිංසක සතුටක් ලැබුණේ.  එත් කාලයත් එක්ක ඒ පිස්සුව ටික ටික අඩු වෙලා ගියා. ශිහාන්ගේ සින්දු වලට නම් තාම ආසයි හැබැයි.

Toilets and Bathrooms

අද ඉතාමත් විශේෂ දවසක් . ඒ මොකද අද අපේ හොස්ටල් එකේ අළුත්වැඩියා කරන ලද toilets and bathrooms සුබ මොහොතින් විවෘත කරනවලු. කණගාටු දායක සිදු වීම නම් මට ඒකට සහභාගි වීමට නොලැබීමයි.

අදින් මාස හයකට කලින් දවසක බෑ බෑ කියලා අඩද්දී අම්මයි තාත්තයි අක්කයි මාව මේ හොස්ටල් මන්දිරයට ගෙනත් ඇරලුවා. නියම බූත බංගලාවක් මට හිතුනේ එහෙම. දොරවල් ඇරෙද්දි කර කර ගාලා සද්ද ඇහෙනවා. දඩාංන් ගාලා ජනෙල්  වැහෙනවා. එකේ ඉන්න කට්ටිය නියම හොල්මන්. හිනා වෙන්නේ නෑ බැරිවෙලාවත්.

මම ඇවිත් සතියකින් යන්න තිබ්බ  toilets and bathrooms repair කරන්න ගත්තා. හපොයි ඊට පස්සේ හැමදාම ඈත තිබ්බ bathroom එකකට යන්න වුණා. හොස්ටල් එකේ හිටපු ඔක්කොම ආවේ එතනට. එක එක විදිහේ කට්ටිය. හැමෝගෙම ඇත්තම ස්වරුපය බලන්න නම් එතනට තමයි එන්න ඕනේ.බාල්දි තියාගෙන කට්ටිය පෝලිමේ. ඔක්කොටම තිබ්බේ bathroom 3යි.   සමහර අයගේ නම් සංගම් තිබ්බා. මම නම් බුම්මන් පැත්තකට වෙලා හිටියා.

මාස 2න් හදනවා කිව්වා bathroom හදන්න මාස පහක් විතර ගියා. තව සතියක් ගිය එක විවෘත කරන කෙනාට රට ඉඳල එන්න. අනේ මන්ද මට කිව්වා නම් කරදර නැතිවම  විවෘත කරනවා. හැමදාම උදේට ප්ලිමේ ඉද්දි බලෙන්ම ගිහින් විවෘත කරන්න ඕනෑ තරම් හිතිලා තියෙනවා. කොහෙද තඩි ඉබ්බෙක් දාලනේ. කොහොම හරි මම මේ මාසේ අග හොස්ටල් එකෙන් අයින් වෙන්න කලින් අළුතෙන් හදපු toilet එකකට යන්න ලැබෙන එක නම් වාසනාවක්.

අපි පරාදයි

මම ඉස්සර නෙට් බෝල් සෙල්ලම් කරන්න ගොඩක් අසාවෙන් හිටියේ. මම ටිකක් අනිත් අයට වඩා වයස අඩු හින්දා වයස හරියන කල් ටිකක් ඉන්න වුණා. කොහොම හරි මහන්සි වෙලා නිවාසාන්තර තරඟයක 13න් පහළ කණ්ඩායමට යන්න මට පුළුවන් වුණා. ඒ දවස් වල මම හැමදාම පුහුණු වීම් වලට ගියා. කණ්ඩායම් හැඟීම උතුරලා යන්න. කන්නේ බොන්නෙත් ටීම් එකේ කට්ටිය එක්ක.

කොච්චර වැටුණාත් තුවාල වුණත් කවදාවත් පුහුණු වීම් නම් අත ඇරියේ නෑ. අම්මා බනිනවා ගෙදර ගියාම. ඇඳුම් වල මඩ ගාගෙන එනවා මට බෑ හෝදන්න කියලා. ආච්චි අම්මා තෙල් බෝතලේ අතේ තියන් ඉන්නේ හවසට ගාලා අත ගන්න. අනිත් අයට වඩා මම චුටි නිසා මට ගොඩක් මහන්සි  වෙන්න වුණා.

ඔන්න මැච් එක තියෙන දවස. අපි දිනයි කියල හැමෝම බලාගෙන හිටියේ. මුලින් අපි හොඳට සෙල්ලම් කළා. එත් අග හරියේ අපට මැච් එක අත ඇරුණා. අනිත් ටීම් එක ලකුණින් ලකුණ වැඩි වෙද්දී අපි මානසික මට්ටමත් ටික ටික බිම වැටුණා. කවදාවත් පරාද වෙලා නැති මට දරා ගන්නම බැරි වුණා. ඇස් වලින් කඳුළු බේරෙන්න ගත්තා. කට්ටිය පිටට තට්ටු කර කර මාව ෂේප් කරන්න හැදුවා. මැච් එක ඉවර වුණා. මම අඬා ගෙනම අම්මා ගාවට ගියා. ගොඩක් ඇඩුවා. අම්මා ඔලුව අත ගාලා කිව්වා." එහෙම තමයි පුතේ තරඟයක් වුණාම  කට්ටියක් දිනනවා කට්ටියක් පරදිනවා "කියලා.

එදා ගොඩක් දේවල් ඉගෙන ගත්තා. ජිවිතේ හැමදාම දිනන්න බෑ. පරාද වෙන්නත් පුළුවන්. අපි දින්නත් පරාද වුණත් අපිට ආදරේ කරන අය අපිව අත අරින්නේ නෑ. වැදගත් වෙන්නේ අපි ලබන අත්දැකීමයි.

යෙහෙළියේ....

ජීවිතය නම් පොතේ පිටු අතර
මතක් කර කර  හිනාවෙන්න
පුළුවන් පරිච්ඡේදයක් වේ
ඒ නුඹ එක්ක මම උන්නු කාලයයි...

පිස්සු වැඩ නිමක් නැති
කරපු නැති දෙයක් නැති
ජීවිතේ බරපතලකම ගෑවිලා නැති
ඒ කාලේ ඇත්තමයි සුන්දරයි නිමක් නැති




කොල්ලන්ට ඇද කරලා
අහක බලාගෙන උන්නු
කටකොනින් හිනාවෙලා
පස්සේ ඔරවලා බලපු
ඇත්තටම පව් අනේ කොල්ලන්ට දීපු ලණු

නවතින්න බැරි උනත්
තාම ඉඳහිට යනවා
ඒ සොඳුරු  මල් සමයට
තනිකමක් පාළුවක් දැනෙන හැම වෙලාවෙම

දන්සැල් කෑම

වෙසක් පෝයට පොසොන් පෝයට විතරක් නෙමෙයි ඇසල පෝයටත් ලංකාවේ හැමතැනකම වගේ දන්සැල් දෙනවා. එත් මට අවුරුදු දහ අටක්  විතර වෙනකල්ම දන්සැලකින් කන්න චාන්ස් එකක් ලැබුණේ නෑ. ඒ දවස් වල හැමතැනම ගියේ තාත්තා එක්ක. තාත්තා කොහොමවත් මාත් එක්ක යද්දී දන්සැල් වල නම් නවත්තන්නේ නෑ. ඒ හින්දම දන්සැලකින් කන්න පුදුම අසාවක් මට තිබුනේ. අඩුතරමේ බිස්කට් එකක්වත්.

ඔන්න දවසක් වෙසක් පෝයට පස්සේ දවසේ A/L class එකක් තිබුණා. මමත් අසාවෙන් ගියා. දන්සැල් කන්නත් පුළුවන්නේ. මම දන්සැල් කන්න අසාවෙන් හිටපු නිසා යාලුවෝ ඔක්කොම මාව නොන්ඩි කර කර තමයි ආවේ.

වෙලාවටම වගේ බස් එක දන්සැලක් ළඟ නැවැත්තුවා. මම දැන් හා හා පුරා කියලා දන්සැලෙන් කන්න බලාගෙන ඉන්නවා. බිස්කට් ට්‍රේ එකක් අරගෙන කොල්ලෙක් බස් එකට නැග්ගා. වට පිට බලලා මේ මනුස්සයා මටම මුලින්ම ට්‍රේ එක ඇල්ලුවනේ.හරියට දැනගෙන හිටියා වගේ. යාලුවෝ උඩ පැන පැන හිනා වෙන්න ගත්තා. මාර නෝන්ඩිය. මම අහක බල ගත්තා. කොහොම හරි එදත් දන්සැල් කන්න බැරි වුණා.

 

ඈත ගිය නුඹට

පියෙන් පියට මාවත දිග ඇවිදන් යනවා
නෙතින් නෙත ගැටි දහසක් දෙන පසුවෙනවා
නැති බව දැන දැනම මා නුඹේ රුවම සොයනවා
නුඹ දන් නෑ තාමත් මම නුඹම පතනවා

නුඹේ අත ගෙන ඇවිදන් ගිය හැටි සිහිවෙනවා
කියපු කතා තාමත් මට සෙමෙන් ඇසෙනවා
නුඹේ හිනාව දුර ඈතින් තාම ඇසෙනවා
අහිතක් නෑ ළඟ ඉන්නවා වාගේ දැනෙනවා

අදින් නිමක් නෑ හෙට යළි දිනක් ලබනවා
ළඟ නැති බව හැමතිස්සෙම මට සිහිවෙනවා
ඊයෙත් ළඟ උන්නා වගේ හිතට දැනෙනවා
නුඹ එනතුරු තාමත් මග බලන් ඉන්නවා

ඇසල තොරණ

මේ පාර ඇසල පෝයට පළමු වතාවට අපේ ගමේ පන්සලේ තොරණක් හදනවා කියලා ආරංචි වුණා. ඉස්සර නම් හැම පොසොන් පෝයටම කලවාන ටවුන් එකේ තොරණක් හදනවා. එත් දැන් ඒක හදන්නෙත් නෑ. ඒ හින්දම කොහොම හරි තොරණ බලන්න යන්නම ඕනි කියලා හිත ගත්තා. වෙලාවටම ඇසල පෝය තිබ්බේ සඳුදා දවසක. ඉතින් තොරණ බලන්න බලාගෙනම සෙනසුරාදා ගෙදර ආවා. තාත්තාට තොරණ විවෘත කරන්න ආරාධනාවකුත් ලැබිලා තිබුණා.

කොහොම හරි පළමු වතාවට මෙහෙම දෙයක් කරද්දී අනිවරෙන් බාධක එනවනේ. ඔන්න මුල්ම බාධාව සොබාදහමෙන්. අකුණු ගහ ගහ වහින්න ගත්තා. ඒ මදිවට හුළගත් එක්ක. වැස්සොත් ඉතින් ඊළඟට වෙන්නේ විදුලි බලය ඇණ හිටින එක. ඔන්න එකත් වුණා.

දැන් ගෙදර ඔක්කොම ලයිට් එනකල් බලන් ඉන්නවා. එත් එන පාටක් නෑ. අන්තිමට හවස හතට විතර පන්සල් ගිහින් මල් පූජා කරලා එන්න කට්ටිය තීරණය කළා. කුඩ ඉහලාගෙන වැස්සේම පන්සල් ගියා.
අනේ අපරාදේ තොරණ තියෙනවා තෙමි තෙමි. හාමුදුරුවොත් ඉන්නවා සසර කලකිරුණා වගේ.
ටෝච් එක අල්ලලා යන්තම් තොරණේ තිබ්බ රූප බල ගත්තා. තාත්තා හෙමිහිට හාමුදුරුවන්ට වැඳලා ලියුම් කවරෙක දාපු සල්ලි කීයක්ද දුන්නා. තොරණ විවෘත නොකලට ඒවා නොකර බෑනේ.

කොහොම හරි ඔන්න ආපහු ගෙදරට අඩිය තිබ්බා විතරයි ලයිට් ආවා. අනේ මන්ද තොරණ දකින්න මම කරපු පින් මදි වෙන්න ඇති.